Energie

Van Tesco tot Migros: wat retailers echt doen met grondstofrisico

Anthony Britton beheerde jarenlang grondstofrisico bij Tesco, Unilever en Migros. In Strong Source legt hij uit hoe retailers die blootstelling echt aanpakken.

Megan Hidden
Megan HiddenMarketingcoördinator
26 maart 20266 min leestijd

De meesten die een loopbaan in grondstoffen najagen, denken eerst aan handelshuizen. Dan aan banken. Misschien aan een grote FMCG-producent, als ze het creatief willen aanpakken.

Retailers? Zelden.

Maar Anthony Britton, specialist in grondstofrisico die bij Tesco, Unilever en inmiddels bij de Zwitserse retailreus Migros heeft gewerkt, maakt een overtuigende zaak dat de retailkant van de grondstofwereld een van de meest complexe, snelst veranderende en, eerlijk gezegd, meest ondergewaardeerde hoeken van de sector is.

In de nieuwste aflevering van Strong Source, The Commodity Podcast schoof Anthony aan bij presentatoren Martijn Bron en Alexander Sterk voor een openhartig gesprek over het opbouwen van functies voor grondstofrisicobeheer binnen grote ondernemingen, het navigeren van marktcrises vanachter een bureau in het bedrijfsleven, en wat er echt voor nodig is om in dit vakgebied carrière te maken.

Dit is wat eruit sprong.

Waarom retailers meer blootstelling aan grondstoffen hebben dan je denkt

Stel je grondstofhandel voor en een supermarkt komt waarschijnlijk niet als eerste in je op. Maar Anthony legt uit waarom dat een vergissing is.

Retailers dragen drie brede categorieën blootstelling aan grondstoffen: energie en brandstof (gedeeld met de meeste grote fysieke bedrijven), grondstoffen die verwerkt zitten in merkproducten in het schap, en, het belangrijkst, de grondstoffen in hun private-labelproducten.

In die derde categorie zit de echte actie.

“Private label is de interessantere kant voor retail als je binnenkomt vanuit het beheer van grondstofrisico… je kunt er verfijning in aanbrengen. Je hebt veel flexibiliteit in het soort strategieën dat je wilt inzetten.”

Bij merkproducten heeft een retailer vrijwel geen zicht op hoe bijvoorbeeld Nestlé of Unilever zijn cacaoblootstelling beheert. Dat is vertrouwelijk. Je kunt er geen invloed op uitoefenen. Je onderhandelt één keer per jaar en hoopt op het beste.

Private label is anders. Staat jouw logo op de verpakking, dan heb jij de toeleveringsketen in handen. En die zeggenschap levert echte kansen op, zowel om kosten te beheersen als om onderhandelingsmacht te krijgen aan de merkenkant.

Het volatiliteitsprobleem

De loopbaan van Anthony loopt bijna perfect parallel aan de meest ontwrichtende gebeurtenissen op de grondstofmarkten van het afgelopen decennium.

Hij stapte begin 2022 in bij de desk voor plantaardige oliën van Unilever, precies toen de invasie van Oekraïne zonnebloem- en sojaolie een van de meest bullish opmarsen uit de geschiedenis in joeg. Daarna nam hij eind 2023 het cacaoboek over, vlak voordat de prijzen parabolisch gingen.

Zijn observatie is scherp: “Ineens bellen er dagelijks heel senior mensen met je. En tegelijkertijd probeer je een positie te beheren.”

Die spanning, tussen uitvoeren in een snel bewegende markt en senior stakeholders geïnformeerd en kalm houden, is iets waar de meeste professionals bij handelshuizen nooit met dezelfde intensiteit mee te maken krijgen. In een bedrijf ben je tegelijk de marktexpert, de communicator en vaak degene die de inkoopgoedkeuringen rond moet krijgen voordat je kunt handelen.

En toch ziet hij het niet als druk maar als kans:

“Misschien zag ik het vanuit een ander perspectief… dit is een moment dat je loopbaan bepaalt. Proberen het bedrijf door dit proces heen te loodsen.”

Wat retailteams nu daadwerkelijk bouwen

Bij Migros leidt Anthony een nieuw opgericht, gecentraliseerd grondstofteam, een opzet die een onthullende blik geeft op waar grondstoffuncties in retail naartoe gaan.

Het beginpunt? De blootstellingen in kaart brengen.

Op het eerste gezicht klinkt dat elementair. Maar bij een retailer met tienduizenden SKU’s is uitzoeken waar je werkelijke blootstelling aan grondstoffen zit oprecht complex. Suiker bijvoorbeeld duikt in honderden producten op, maar zoals Anthony uitlegt kan die zo diffuus over de keten verspreid zitten dat er geen praktische manier is om hem als één positie te beheren.

Cacao is het tegenovergestelde. Geconcentreerd in chocoladeproducten wordt het iets wat je daadwerkelijk kunt afdekken en strategisch kunt beheren.

“Als je het optelt, ben je soms verrast waar de blootstellingen zitten. En sommige kun je operationeel op een manier beheren, en andere niet.”

De aanpak die Anthony bepleit: een 80/20-denkwijze. Bepaal waar de blootstellingen groot en geconcentreerd genoeg zijn om op te handelen, en richt daar je energie op.

Het pleidooi voor indexgekoppelde contracten

Een van de praktischere lijnen in het gesprek is de kijk van Anthony op leveringscontracten.

Zijn standpunt is duidelijk: waar het kan moeten contracten worden gekoppeld aan een referentieprijs op de termijnmarkt of aan een benchmark. Niet omdat het de zaken eenvoudiger maakt, dat doet het niet, maar omdat het je blootstelling beheersbaar maakt als één positie.

“Je wilt het als één blootstelling kunnen beheren, idealiter… je wilt dat beheren op een manier waarbij je het over één markt hebt die één prijs heeft.”

Dat komt bij vergevorderde FMCG-producenten steeds vaker voor, maar retailers zitten eerder in dat traject. Die infrastructuur opbouwen, de juiste contractstructuren, de juiste leveranciersrelaties, de juiste interne processen, is precies het soort fundamentele werk dat Anthony bij Migros doet.

Waarmee iemand opvalt in grondstofrisicobeheer

Het antwoord van Anthony op de vraag “waar let je op bij talent” is een van de directere die je zult horen:

“Het allereerste waar ik altijd naar zoek, is een combinatie van analytische vaardigheden en passie voor dit loopbaanpad, want heb je die, dan geven ze je de motivatie en het enthousiasme die je nodig hebt om alle vaardigheden te ontwikkelen die je nodig hebt om succesvol te zijn.”

Daarnaast noemt hij twee eigenschappen die mensen die doorgroeien onderscheiden van mensen die blijven steken:

Communicatie. Niet in vage zin, maar specifiek het vermogen om een zaal binnen te lopen met mensen zonder grondstofachtergrond en een helder verhaal over te brengen: wat er gebeurt, wat de scenario’s zijn, wat het plan is. Hij heeft het keer op keer gezien: de meest senior mensen zijn bijna altijd de bondigste communicators.

Eigenaarschap. Volledige verantwoordelijkheid nemen voor de uitkomsten, niet wachten tot je wordt aangestuurd. In een functie waarin je misschien de enige in het gebouw bent die begrijpt wat er in de cacaomarkt gebeurt, telt dat eigenaarschap enorm.

Handelshuis of bedrijfsleven? Een eerlijke kijk

De vraag komt vaak voorbij: ben je goed in grondstofrisico binnen een bedrijf, waarom zou je dan niet overstappen naar een handelshuis waar de bovenkant hoger ligt?

Het antwoord van Anthony is genuanceerd. Ja, het bonuspotentieel is anders. Maar de route via het bedrijfsleven biedt iets anders: breedte. Een portfolio van meerdere grondstoffen, een mix van analytische en commerciële vaardigheden en vaardigheden in stakeholdermanagement, en het soort senioriteit dat hoort bij het zijn van een van de zeer weinige echte experts in een complexe organisatie.

“Ben je senior in de wereld van grondstofrisicobeheer bij een bedrijf, dan ben je zeer gewild… dan heb je ook invloed als het op beloning aankomt.”

En het verkeer gaat beide kanten op. Genoeg mensen verlaten handelsbedrijven voor een rol in het bedrijfsleven, vanwege de flexibiliteit, het bredere palet aan vaardigheden en, zoals hij het zegt, omdat mensen in bedrijfsomgevingen meestal “een stuk aardiger” zijn.

De kern

De loopbaan van Anthony Britton is een case study in een onderbelicht loopbaanpad, een waarin grondstofexpertise samenkomt met bedrijfscomplexiteit, en waarin de echte uitdaging niet is om een transactie te vinden, maar om een hele functie van de grond af op te bouwen binnen een bedrijf dat vroeger dacht die niet nodig te hebben.

Naarmate de volatiliteit van grondstoffen op de marges blijft drukken, hebben de retailers en producenten die in deze capaciteiten investeren een structurele voorsprong op wie dat niet doet.

Dat is de weddenschap die Anthony is aangegaan. En gezien wat de grondstofmarkten de afgelopen jaren hebben gedaan, valt daar weinig tegenin te brengen.

Dit bericht is gebaseerd op ons gesprek met Anthony Britton in aflevering 31 van Strong Source, The Commodity Podcast.

🎧 Luister de volledige aflevering op je favoriete streamingplatform

Beviel het je, abonneer je dan en laat een review achter!